Drie redenen waarom je dat niet zou moeten doen.

Sorry, ik moet echt heel eventjes mijn tussendoortje eten. Ik hoef vandaag geen stukje taart, sorry! Sorry, ik heb voor vanavond mijn eigen snack meegenomen. Ik hoef vanavond echt geen glaasje wijn, sorry dat ik even wat minder gezellig ben.

Je omgeving accepteert niet altijd even makkelijk dat je gezonder wil gaan leven of bepaalde doelstellingen hebt en dat daar bepaalde concessies bij horen. Je familie heeft speciaal taart in huis gehaald omdat jullie op bezoek komen, je vrienden zetten lekkere snackjes op tafel tijdens jullie friends & beers avond en je vriendinnen kijken je met een vreemde blik aan als je om 11 uur aan je tussendoortje begint tijdens jullie shopdagje (wie wil er nou een rijstwafel als je bij de lokale kraam van die lekkere suikerwafels kan halen #caloriebom). Je voelt de neiging om je te verontschuldigen, omdat je geen hapje neemt van die speciaal ingekochte taart, of aan je eigen pot kwark begint, terwijl al die hapjes op tafel staan. Die neiging wordt niet bepaald minder doordat iedereen om je heen je met knipperende ogen aankijkt, of tegen je zegt dat dat ene snackje toch echt geen kwaad kan. Besef je echter dat je je op dat moment verontschuldigt voor gezonde gewoontes en de dingen die je doet om je doelstelling te bereiken en zeg je dan sorry voor die ander of omdat je dat echt meent?

In deze blog geven we je drie redenen waarom je je nooit meer zou moeten verontschuldigen voor gezonde gewoontes.

Het is jouw keuze

Het oordeel van een ander zegt vaak meer over die ander dan over jou.  Jij bent in staat om dat stuk taart te laten staan, omdat je je doelstelling belangrijker vindt en die taart eigenlijk niet eens zo lekker is. Misschien is de ander jaloers op jouw discipline of zou diegene graag zelf ook een kilootje kwijt willen en misschien vinden je vriendinnen jouw doelstelling echt totale onzin, want je ziet er al zo goed uit. Maar ehh… dat mensen zich druk maken om wat jij doet, dat is hun eigen probleem! Het is jouw keuze en jij hebt niet gevraagd om die taart, toch?

Met verontschuldigen help je jezelf niet

Door jezelf continu te verontschuldigen, zeg je dus eigenlijk dat je je schuldig voelt omdat je geen glaasje wijn drinkt of bakje chips leeg eet. Daarmee bestaat er dus nog steeds een associatie in je hoofd dat het niet “normaal” is wat je doet, omdat je niet mee doet met de rest. De hele kunst achter het eigen maken van een nieuw voedingspatroon dat past bij je doelstellingen, is juist dat dit als “normaal” gaat aanvoelen, als iets dat bij jou hoort. Op het moment dat je gedrag/voedingspatroon gaat voelen als een normaal onderdeel van je leven, dan wordt het een gewoonte die je op lange termijn in staat stelt om je resultaten te behouden. Daarmee zeggen we uiteraard niet dat het je gewoonte moet worden om nooit meer een wijntje te drinken.

Meen je het als je sorry zegt?

Als je erop gaat letten, zeggen we best vaak sorry om allerlei redenen. Tuurlijk zeg je sorry als je iemand keihard op z’n tenen trapt of als je per ongeluk de favoriete theemok van je beste vriendin aan diggelen laat vallen. Als je sorry zegt omdat je geen taart eet, doe je dat dan omdat je het meent of om die ander toch nog enigszins een goed gevoel te geven? Voel je je daadwerkelijk schuldig omdat je dat stukje taart af slaat of ben je diep van binnen eigenlijk heel trots op jezelf? Is het tweede het geval? Ga dan vooral geen sorry zeggen voor iets waar je eigenlijk heel trots op bent. Je hoeft je niet te verontschuldigen omdat de ander dan blijft zitten met een hele taart. Kan ‘ie die mooi zelf opeten of aan de buren geven.